Polskie nazwy miesięcy to nasza tradycja

Jedynie w języku polskim trzy letnie miesiące: czerwiec, lipiec i sierpień opisują barwnie to, co dzieje się w przyrodzie.

Czerwiec - to nazwa pochodząca od owada, którego nazywamy ,,czerwcem polskim''. Jak podaje Wikipedia, czerwiec polski (Porphyrophora polonica, Margarodes polonicus) to gatunek owada z rzędu pluskwiaków. Dawniej powszechnie występował na terenie naszego kraju, a w ostatnich kilkudziesięciu latach jest już bardzo znajdowany już bardzo rzadko na terenie Polski. Czerwiec był niezwykle ważny dla naszych przodków - pozyskiwano z niego barwnik – oczywiście czerwony, a dokładnie karminowy. Czerwiec także był prawdziwym towarem eksportowym. Pierwsze informacje o takim zastosowaniu czerwca polskiego pochodzą z XV wieku.

Lipiec –  tej nazwy chyba nie trzeba nam wyjaśniać. W lipcu (choć czasem już w czerwcu kwitną lipy, które są doskonałym pożytkiem dla pszczół, a także surowcem zielarskim - zarówno kwiaty jak i liście. Lipa była wykorzystywana na wiele sposobów w tradycji ludowej.

Sierpień – tu też nie ma żadnych wątpliwości. Nazwa tego miesiąca wywodzi się od sierpa - to narzędzie, kitowym niegdyś żęto zboże. Choć obecnie mamy nowoczesne odmiany zbóż i żniwa często zaczynają się w ostatnich dniach czerwca, to jednak bardzo często kończą się w sierpniu. Co prawda dziś już najczęściej zboża się zbierane kombajnami, ale...  to nadal niezwykle ważny czas. Dla naszych przodków od plonów zależało przetrwanie zimy. Dla nas nadal – dobre plony oznaczają obfitość pożywienia i zaspokojenie podstawowych potrzeb.

Polskie nazwy miesięcy są - jak widać - głęboko zakorzenione nie tylko w tradycji, ale także w rolnictwie. Jest świadectwem dawnego rytmu życia, który tak naprawdę w przyrodzie wcale się nie zmienił, a jedynie unowocześnił.