Po co nam wdzięczność?
![](public/img/art_logo.png)
1. Wdzięczność – klucz do szczęścia
„Zaprawdę godne to i sprawiedliwe słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie składali dziękczynienie” – te lub podobne słowa odnajdziemy w jednej z modlitw podczas Mszy Świętej, którą nazywamy prefacją. Sama Eucharystia (gr. eucharistia – dziękczynienie) – to jedna modlitwa wdzięczności, którą człowiek wyraża wobec Boga. Już św. Paweł, w Liście do Tesaloniczan zachęcał pierwszych uczniów „aby dziękować, w każdym położeniu” (por. 1Tes 5, 18). Wszystko bowiem dobro, którego doświadczamy pochodzi od Boga. Nie ma dobra, które nie pochodziłoby od Niego. Kiedy uświadomimy sobie z tego sprawę, odkryjemy jakimi jesteśmy bogaczami i ile posiadamy.
2. Być uważnym
Nie będzie jednak wdzięczności bez uważności. Codziennie wydaje się nam normalne, że możemy rano wstać z łóżka, umyć się (własnymi rękoma), spokojne się pomodlić, zjeść smaczne śniadanie, spojrzeć w ciągle czekające na miłość oczy współmałżonka, dzieci, pojść/pojechać do pracy etc… Te wszystkie zwyczajne sprawy nie są oczywiste. To Boże dary. Idąc dalej, bezinteresowne dobro, którego doświadczamy lub które świadczymy, dobre słowo, uśmiech, a nawet pokój serca, brak lęku, opanowanie – to wszystko Boże dary. Miłość, zdrowie, praca, rodzina, przyjaźń. Ojczyzna i wolność, Kościół i wiara. Solidarność i braterstwo. Wszystko to Boże dary. I udany weekend i wypad do kina i wspólnie spędzone wakacje, przepyszny obiad i ciepła herbata i… można by wymieniać w nieskończoność. Ile się Pan Bóg każdego dnia dla nas solidnie napracuje. Jest wiele powodów, aby być wdzięcznym, a to znaczy, że naprawdę jesteśmy obdarowani. Coś co nam przeszkadza to pośpiech i bezrefleksyjność w codzienności. Ona zabijają prawdę o naszym obdarowanym życiu.
3. Uczynić z wdzięcznej uważności modlitwę
Wdzięczność to lek na wiele chorób, dlatego powinna nam towarzyszyć codziennie, jak modlitwa. Właściwie ona sama staje się modlitwą, bo przecież wiemy, Komu trzeba być wdzięcznym. Wszystkie te dary to przecież dowód troski i miłości, którą obdarza nas Bóg. Każdy dzień powinien kończyć się wyliczenia dobra, którego doświadczyliśmy. Wtedy modlitwa, zamiast być często bezmyślnym monologiem z naszymi ”zdrowaśkami”, staje się dialogiem, rozmową. Bóg mówi do mnie w codzienności, ja odkrywam Jego obecność, jestem wdzięczny i jednocześnie spragniony, aby całym sobą Jemu odpowiedzieć…
Warto uczyć się wdzięczności…
![]() |
ks. Tomasz Ślesik
Zainteresował Cię ten artykuł? Masz pytanie do autora? Napisz do nas tutaj
|