Maryja Królowa Rodzin

Warto zaznaczyć, że już nieco wcześniej niektóre kraje czciły Maryję jako swoją Królową. I tak na przykład, Pius XI w 1924 roku zatwierdził święto Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. 

Kulminacją kultu maryjnego było ogłoszenie przez Piusa XII w 1950 r. dogmatu o wniebowzięciu Maryi. Współczesny kult maryjny opiera się przede wszystkim na „Lumen Pentium”, konstytucji dogmatycznej Soboru Watykańskiego II, który określa Maryję jako "Matkę Zbawiciela", część tajemnicy Chrystusa w Kościele. Pontyfikat Piusa XII (1939 – 1958) można traktować jako apogeum epoki maryjnej, której kluczowym wydarzeniem było poświęcenie świata Najświętszemu Sercu Maryi, które dokonało się w roku 1944. Jak również  ustanowienie w roku 1954 Roku Maryjnego w stulecie dogmatu o niepokalanym poczęciu Maryi z równoczesnym ogłoszeniem Jej królową wszechświata, a przede wszystkim dogmat o Wniebowzięciu Maryi. 

Zgodnie z przesłaniem wszyscy wierzący mają być „żywą koroną” dla Matki Bożej. Trafie ujmują to słowa encykliki Piusa XII „Ad caeli Reginam”: 

„Niech każdy, wedle swych warunków, stara się pilnie i bez ustanku odtwarzać w swej duszy i wyrażać w postępowaniu wspaniałe cnoty niebiańskiej Królowej i naszej najmilszej Matki. To zaś sprawi, że ci, którzy mienią się chrześcijanami, przez cześć i naśladowanie takiej Królowej i Matki poczują się wreszcie prawdziwymi braćmi i, zaniechawszy zawiści oraz zbytniej żądzy posiadania, zaczną krzewić miłość społeczną, szanować prawa słabszych i miłować pokój. Niech więc nikt nie uważa się za syna Maryi i nie sądzi, że łatwo dostanie się pod Jej najłaskawszą opiekę, jeśli za Jej wzorem nie wyróżni się sprawiedliwością, łagodnością i czystością, i nie będzie dążył do prawdziwego braterstwa, nie tylko nie krzywdząc ani szkodząc, ale pomagając i niosąc pociechę…”. 

Papież Jan Paweł II w wydanej w roku 1978 r. encyklice „Redemptoris Mater”, poświęconej roli Maryi w życiu Kościoła Katolickiego napisał:
„Maryja stała się pierwszą wśród tych, którzy służąc Chrystusowi w bliźnich, przywodzą braci swoich pokorą i cierpliwością do Króla, któremu służyć znaczy królować i osiągnęła w pełni ów ‘stan królewskiej wolności’, właściwy dla uczniów Chrystusa: służyć – znaczy królować! Maryja – służebnica Pańska, uczestniczy w królowaniu swego Syna”. 

W Litanii Loretańskiej, zatwierdzonej do kultu przez papieża Sykstusa V w 1587 r., trzynaście razy zawarty jest zwrot do Maryi jako do Królowej. 

Papież Jan Paweł II otrzymał tymi „Papieża rodzin” w dniu kanonizacji w Rzymie 27 kwietnia 2014 r. Kardynał Stanisław Dziwisz powiedział wówczas, że: „Wniósł niezaprzeczalny wkład w refleksję Kościoła nad małżeństwem i rodziną, a także nad fundamentalnymi wartościami, które w sposób istotny kształtują te dwie rzeczywistości” . Jana Pawła II nazywano papieżem rodziny, ponieważ szczególną troską otaczał małżeństwo i rodzinę. W swym nauczaniu podkreślał jej prawo do decydowania o prokreacji, co umożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie. Za to też był najmocniej atakowany, aż do zamachu na jego życie. W tym właśnie dniu13 maja 1981 roku  miał powołać Papieską Radę ds. Rodziny. W Święto Świętej Rodziny z Nazaretu 31 grudnia 1995 roku Stolica Apostolska, z polecenia papieża Jana Pawła II, wprowadziła do Litanii Loretańskiej nowe wezwanie: „Regina Familiae” co przetłumaczono na polski: „Królowo Rodzin”. W uzasadnieniu podano, że w związku z Międzynarodowym Rokiem Rodziny, napływały do Stolicy Apostolskiej prośby, aby wierni mogli w Litanii wzywać Maryję, jako Królową i opiekunkę chrześcijańskich rodzin. Do Maryi jako Królowej Rodzin katolicy zwracali się już wyraźnie od początku lat 50 naszego wieku. Nowy tytuł Maryi „Królowa Rodzin” ma swoje uzasadnienie w naszej liturgii i pobożności chrześcijańskiej. Papież Jan Paweł II w Liście do Kobiet, wydanym 29 czerwca 1995 roku uzasadnia sens wprowadzania wezwania: „Królowa Rodzin”. Mówi, że królowanie Maryi, jest służeniem. To służenie jest królowaniem. Maryja stawszy się całkowitym darem dla swojego Syna, staje się darem dla synów i córek całego rodzaju ludzkiego, budząc najgłębsze zaufanie każdego, kto pragnie być prowadzony przez Nią po trudach życia ziemskiego do ostatecznego celu”.